Homepage

Alaska - Chicken - Dawson City - Inuvik
Tekst: Sonja Tiggelman - Foto's: Jeroen Tiggelman
Reistijd: juli 2004

 

 

Panhandle met Tracy arm, Glacier bay

omgeving Anchorage

Homer, Katmai NP en Denali NP

Chicken - Dawson city - Inuvik

 
We vervolgen onze weg naar Chicken alwaar we bevangen worden door goudzoekerskoorts.
De zwermen muggen trotserend delven we vele pannen rivierklei op zoek naar dat ultieme stukje glimmende materie: GOUD!!!

Als het laatste restje aarde uit de pan wordt weggespoeld, speur ik vol verwachting tussen de achtergebleven steentjes.
Goud is zwaarder dan aarde en steen en zou dus in de pan moeten achterblijven.

En ja hoor, mijn inspanningen worden beloond; glimmend lacht het goud me toe.

Het feit dat ik nog net geen vergrootglas nodig heb om het te kunnen zien, mag de pret niet drukken. Met behulp van een pincet pak ik het kostbare


Goud!

goed op en deponeer het in een buisje.

De buit is binnen!
Op naar de volgende pan, want ik wil natuurlijk meer. Het is verslavend. Ik kijk opzij en zie dat Jeroen er al net zo aan toe is; behoedzaam verwijderd hij stenen uit de pan en tuurt geconcentreerd tussen de restanten. Uren zijn we bezig. En wat levert het op? Ongeveer één druppel goud, veel sociale contacten en een hoop lol!

Gouden tijden
Met de pont bereiken we Dawson City; een goudzoekerstadje dat prijkt op de monumentenlijst. Bij aankomst word ik overspoeld met het gevoel terug te gaan in de tijd. Zandwegen en nostalgische oude houten panden; sommigen prachtig gerestaureerd, anderen vervallen en aan hun lot over gelaten.


Oude tijden herleven.

We bezoeken het museum en leren alles over de goudzoekersperiode in dit stadje. Als we buiten komen, valt de regen nog steeds onophoudelijk naar beneden.

We laten ons niet ontmoedigen en wandelen op ons gemak rond om alle gebouwen te bekijken. Lang leve de waterbestendige jas

’s-Avonds zoeken we de gezelligheid op van het casino ‘Diamond Teeth Gertie’s’ genoemd naar Gertie, die in de goudzoekerstijd niet zozeer bekend was om haar kwaliteiten als can-can danseres, maar meer vanwege haar diamanten tand.

Vanaf ons tafeltje op de tweede verdieping hebben we een geweldig uitzicht op de gokkende Amerikanen. Black Jack, pokeren, Russisch roulette en natuurlijk de een-armige bandieten brengen menig

Amerikaan het hoofd op hol. Het leuke is dat hier niet alleen toeristen komen, maar ook de ‘locals’. Als we ’s-nachts vanuit het donkere casino buiten komen is het een vreemde gewaarwording als het nog steeds licht blijkt te zijn.
Licht of niet, wij gaan slapen!

ZEVENHONDERD KILOMETER PANORAMA
We staan aan het begin van de weg die ons naar Inuvik leidt.
Grote borden proberen ons op andere gedachten te brengen; "het berijden van deze weg is op eigen risico" en "er is geen medische hulp beschikbaar". Er zijn autoverhuurbedrijven die verbieden om deze weg te rijden.
Die van ons gelukkig niet en we rijden dan ook vol enthousiasme het onverwachte tegemoet.

De weg is zanderig, maar met gepaste snelheid goed berijdbaar. Het eerste stuk ontnemen bomen ons het uitzicht, maar al gauw ontvouwt zich een prachtig landschap wat ik alleen van schilderijen ken.

Grillig gevormde bergen, kronkelende riviertjes, groene heuvels tot zover het zicht reikt en kristalheldere meren. We genieten volop van deze immense natuur.

De stilte is overweldigend; alleen de wind suist om me heen. We passeren de poolcirkel en genietend van het fantastische, weidse uitzicht rijden we verder.


Uitgestrekt landschap


Acht inwoners
Eagle Plains is de enige plaats op deze route en ligt halverwege. Nou ja, plaats; het telt maar acht inwoners en fungeert als service-punt voor mensen van en naar Inuvik. Het bestaat uit een hotelletje met eetgelegenheid, een tankstation en een camping.


Eagles Plains

Plus een landingsplaats voor helicopters, waardoor ik me echt in ‘the middle of nowhere’ waan.
Hier slurpt onze camper de broodnodige benzine naar binnen, vullen we onze magen en zoeken we een mooi plaatsje met een fantastisch uitzicht om te overnachten (net naast de camping!).

De zonsondergang duurt hier een eeuwigheid en met de wolkenpartijen erbij vormt het een schouwspel dat ons lange tijd blijft boeien.

Pinkpop in Inuit-stijl
Opeens zien we in de verte witte stipjes opdoemen die langzaam aan de gedaante krijgen van tenten.
Ah, dit moet het festival zijn waar we over gehoord hebben!
Ongelofelijk dat in dit onbewoonde gebied een festival wordt gehouden!

De mensen hier zijn wel gewend om grote afstanden af te leggen, dat blijkt wel. We parkeren onze camper ergens in de modder en laten dit tafereel eens op ons inwerken; overal tenten, sommige zelfs met een pijp zodat er binnen gestookt kan worden.


Enthousiast publiek

Mensen zitten bij elkaar rond een kampvuur, staan vlees te roosteren op de barbecue of verkopen onbestendige drankjes. De sfeer is erg gemoedelijk.

Ondertussen staat lokaal country-talent op ’t podium z’n uiterste best te doen om de aanwezigen te vermaken. Wij nemen plaats op de tribune terwijl we nieuwsgierig worden bekeken door de lokale bevolking.

Na een half uur zijn we er wel achter dat het in deze dunbevolkte gebieden niet meevalt om talent te vinden die een spetterend optreden kan


Lokaal talent in actie

verzorgen op dit festival, maar dat mag de pret niet drukken! Het is geweldig om ons tussen de locals te begeven en de sfeer te proeven.

Noordelijkst bereikbare punt van Canada
Het is na zessen als we Inuvik bereiken en het stadje sterft langzaam uit. Het geluid van een t.v. ontsnapt door de kier van een raam. Verder is het stil. Het centrum bestaat uit een paar winkels, een café en een kerk. De kerk is opvallend, maar wel toepasselijk in deze omgeving; het heeft de vorm van een iglo. We beseffen dat het tijdstip en het weer niet meewerken, maar Inuvik maakt op ons een troosteloze indruk. Zelfs de paar fel gekleurde huizen brengen daar geen verandering in.


Welkom in Inuvik


Deze kerk lijkt veel veel op een iglo


Warmwater voorziening in Inuvik

Men is hier volledig ingesteld op de winter; de huizen staan op palen vanwege de metershoge sneeuw en overal lopen buizen voor de warm water voorziening. En in tegenstelling tot Nederland staat hier geen fiets naast het huis, maar een sneeuwscooter.

Je zou toch denken dat de mensen blij zijn met de komst van de zomer en het daarmee gepaard gaande licht. Maar de straten zijn volledig uitgestorven. Ik moet er niet aan denken hier in de winter te moeten blijven; volledige duisternis en er is niets te doen. Ik zou compleet gek worden.


Meer info op de website van Sonja en Jeroen

      Sonja en Jeroen

printversie

387.30.08.08