Homepage

Engeland - Schotland
Lake district en terug via Dover
Tekst en foto's: Sabine en Luc Dejonghe

 

 

Cairngorms National park

Westkust tot aan Applecross

Eiland Sky en het Zuiden

Lake district - terug via Dover


Dag 13  routekaart 13
Reeds bij het ontwaken zag het weer er veel belovend uit. Vanuit het centrum van Largs reden we de A78 op tot voorbij Kilwinning, daar kozen we de B7080 en enkele lokale wegen om rond Irvine te rijden tot aan de B730. Die volgden we tot nabij


Danure Castle

Dundonald, waar we met zicht op Dundonald Castle de A759 opdraaiden. Voorbij Loans terug eventjes de A78 op tot aan de ringweg en zo naar de A77 omheen Ayr.
Via Alloway (geboorteplaats van de schrijver Robert Burns) reden we naar de A719. Voordat we die opdraaiden, reden we nog even tot aan Longhill Point voor het uitzicht op Ayr Bay en de lokale kasteelrune.

Eens op de A719 volgden we die langsheen de kust naar het kasteel van Dunure. Het kasteel werd gebouwd in de 13de eeuw. Het was n van de eigendommen van de machtige Kennedy familie (Earls of Cassilis). Nadat ze meer interesse hadden in Culzean Castle, veranderde het langzaam in de huidige rune.

Gedurende een eeuw (halfweg 18de tot halfweg 19de eeuw) werden

onderdelen gebruikt bij de bouw van andere projecten in de omgeving. Toen de eerste toeristen opdaagden hield dit gelukkig op. Vervolgens via Culzean en Maidens naar Turnberry waar we de A77 opreden. Iets verder hielden we halt bij een kleine


Ailsa Craig, gezien vanuit de Tearoom

camping met een Tea Room.

Na de koffiepauze bleven we de A77 volgen langsheen de kustlijn tot Girvan. Eens doorheen het centrum verlieten we de kust via de A714.

Doorheen oa Pinminnoch en Ballochmorrie ging het naar Barrhill.
Iets verder verlieten we de A-weg en reden de smalle B7027 op. Die bracht ons  langsheen


Omgeving Loch Maberry

 Loch Domal en Loch Maberry terug aan de A714 in Clalloch. Die volgden we tot we net voor Newton Stewart de B7079 opkonden om zo aan de A75 te komen. Die volgend kwamen we aan Carsluith castle.  Het eerste gebouw was een toren


Carsluith Castle

gebouwd in het begin van de 15de eeuw door John Cairns. Door een huwelijk kwam het in handen van de familie Broun of New Abbey.
Zij voegden de traptoren toe, zodat de L-vorm ontstond. Nadat het halfweg de 18de eeuw door James Broun verkocht werd, kwam het bij verschillende eigenaars terecht. In 1913 werd de staat eigenaar.

Vervolgens bleven we de A75 verder volgen langsheen Fleet Bay tot we via een binnenweg naar de A755 konden. Die bracht ons in het centrum van Kirkcudbright. Na wat rondwandelen (oa tot aan MacLellan's Castle) reden we de B727 op tot voorbij Gelston.

Iets verder draaiden we de B736 op tot we aan de A711


Carsluith Castle

kwamen. Die dwarsten we, en reden een lokale weg op die ons naar de Orchardton Tower bracht. Dit is n van de vele versterkte woningen uit de late middeleeuwen, maar wel uniek door zijn ronde vorm. Op de begane grond bevond zich de
voorraadkamer en enkel te bereiken door een deur in de buitenmuur. Via een stenen buitentrap kon men de andere etages bereiken. Op iedere etage (3) bevond zich 1 vertrek. Via een wenteltrap in de muur kan men tot boven. De toren was bewoond tot het einde van de 18de eeuw.

De weg verder volgend kwamen we terug aan de A711, die we nu wel opdraaiden richting Dumfries. Daar aangekomen ging het doorheen het centrum naar de A75. Via deze kwamen we in Gretna Green.

In 1754 werd een strenge huwelijkswet aangenomen in Engeland. Zo werden het aantal plaatsen waar men een huwelijk mocht voltrekken beperkt en moesten -21jarigen vergezeld zijn van de ouders of voogden.
Doordat die wet niet van toepassing was in Schotland, kwamen veel koppeltjes de grens over om toch te kunnen huwen.


Orchardton tower

In 1857 volgde een nieuwe wet waardoor minstens n van de huwelijkskandidaten minimum 3 weken in schotland moest verblijven vr het huwelijk. Voor velen die Schotland binnenkwamen vanuit Carlisle via de hoofdweg was Gretna Green het


Gretna Green

eerste dorpje op Schots grondgebied. Er werden dan ook veel huwelijken voltrokken bij de plaatselijk smid.

Er worden nog steeds huwelijken voltrokken en dankzij de vele aanwezige shops kan men er een onvergetelijk (dure) dag van maken.
Naast de shops vind je er een restaurant, hotels en een museum.
Vanuit Gretna Green reden we


Gretna Green

naar de A74 om Schotland te verlaten. Via Carlisle ging het naar de A595, die we volgden langsheen Thursby en Red Dial tot Bothel. Daar reden we de A591 op naar Keswick, onze eindbestemming voor die dag. Hier verbleven we 2 nachten in een Guest House en beschikten we over een afgesloten garage voor de motor. Na het omkleden, wandelden we wat rond in het centrum en bezochten we n van de lokale pubs voor een avondmaal. Hierna ging het tot aan de oever van Derwent Water.

Dag 14 routekaart 14
Vandaag stonden enkele passen op het programma. Ondanks de dreigende hemel gingen we van start via de A591 (Pass of Dunmail Raise) naar Ambleside. Onderweg kregen we enkele buien te verwerken. Een binnenweg net voorbij Rydal die het


Halfweg de Wrynosepass

centrum van Ambleside vermijd, bleek afgesloten voor het verkeer, zodat we er toch doorheen moesten. Eens op de A593 ging het tot de afslag naar de Wrynose Pass iets voorbij Skelwith Bridge.

Tijdens de laatste kms werden de kranen boven ons volledig opengezet, zodat we de afslag voorbij reden om iets verder te stoppen. Daar deed ik het regenpak aan en wachtten we even af wat het weer zou doen. Na zo'n 10 minuten hield het op met regenen en besloten we toch de pass op te rijden. Deze Pass is een mooie opwarmer voor de Hardknott Pass die erop volgt.

Tussendoor hielden enkele keren halt om te genieten van het uitzicht. Iets voor Cockley Beck kwamen we bij deze laatste. In het eerste deel viel de stijging nog goed mee, maar in het 2de deel gaat via enkele steile korte bochten omhoog. In dat gedeelte kwamen we enkele auto's tegen waarvan ntje zo goed als geen

plaats kon maken. Na zelf te stoppen in de bocht konden we elkaar kruisen. Eens boven hielden we terug een korte pauze. Hierna volgde de afdaling langs de andere kant. Beneden namen we nog enkele foto's en waren blij dat we deze Pass konden


Hardknottpass met de Duddon river

doen in droge omstandigheden. Via Eskdale en Santon Bridge ging het verder tot we iets voor Santon halt hielden aan de Bridge Inn aan de River Irt voor een frisdrank.

De weg verder volgend kwamen we voorbij Santon aan de A595, die eventjes zuidwaarts op tot aan de B5344. Langsheen Drigg reden we naar Seascale aan de Ierse Zee. Hierna keerden  we terug


Bridge Inn nabij Santon

tot aan de A95, doch nu kozen we de lokale weg richting Wilton. Iets verder aan een knooppunt draaiden we links de weg op
naar Ennerdale Bridge. Vandaar naar de A5086 die ons naar Cockermouth bracht. Hier ging het rechts de A66 op naar Bassenthwaite Lake.

We bleven nog even de A66 volgen tot Braithwaite waar we de B5292 (Whinlatter Pass) op konden. Na enkele kms hielden we halt bij een uitkijkpunt, waar je een mooi zicht krijgt op Bassenthwaite Lake.

De weg volgend kwamen we voorbij het Whinlatter Visitor Centre. Hier wandelden we even in de shop en dronken iets in het cafe. Iets voorbij High Lorton draaiden we de B5289 op en reden via Crummock Water en Buttermere naar de Honister Pass.

Op de top kom je voorbij de Honister Slate Mine. Na de afdaling loopt de B5289 verder langsheen Bowder Stone en Derwent Water naar Keswick.


Honister Pass


Dag 15 routekaart 15
Na het ontbijt reden we naar de A66 die we bleven volgen voorbij Penrith tot Brough. Daar bezochten we de kasteelrune. Het oudste gedeelte dateert van rond 1100, toen dit gebied werd geanexeerd van het Schotse koninkrijk. Een eeuw later werd het


Kasteelrune van Brough

samen met andere eigendommen door King John geschonken aan Robert de Vieupoint ( de bouwer van Brougham). In 1268 kwam het in handen van de Cliffords die diverse aanpassingen deden (oa. de Clifford's Tower). In 1521 werd een groot gedeelte verwoest door een brand. Pas in 1643 werd het gerestaureerd door Lady Anne Clifford.

Vervolgens via de A685 naar Kirkby Stephen, waar we de B6259 opdraaiden. Die ruilden we iets verder voor de B6270.

Via deze weg kwamen we het Yorkshire Dales National Park binnen. Iets voorbij Thwaite verlieten we deze weg en kozen een lokale weg naar Hawes. Vanaf daar volgden we de A684 via Bainbridge en Worton naar Aysgarth.

Net als 2 jaar gelden kozen we daar de B6160. Via Buckden en Kettlewell
(waar we even een drankpauze hielden in de Bleu Bell Inn) reden we tot aan de B6265 nabij Threshfield. Die links volgend, reden we naar Pateley Bridge. Net voor het centrum ging het een lokale weg op richting Gouthwaite Reservoir, die we volgden


Kettlewell - de Blue Bell Inn

tot aan The Bridge Inn. Daar konden we de Foster Beck Watermill bekijken vanop de parking, doch het terrein zelf betreden was verboden. Vervolgens aten we iets in de Inn.
Na de maaltijd keerden we terug naar Pately Bridge, waar we verder reden op de B6265 tot  voorbij Fellbeck. Daar de lokale weg op naar Brimham Rocks.
Hier wandelden we zowat een


Fosterbeck Watermill

uurtje rond tussen de rotsen. Vervolgens ging het binnendoor naar Burnt Yates, waar we op de B6165 kwamen. Die volgden wa langsheen Ripley naar Knaresborough. Via de kleinere wegen reden we voorbij Wetherby naarTadcaster.
Daar de A162 op en via de B1217 naar de A656 nabij de A1. Eens aan de A63 (via Selby Road) kwamen we snel aan de B1222 en konden we iets verder stoppen bij Squires Cafe.

Hier hadden we afgesproken met een stel Britse FJR-rijders die nabij Doncaster wonen. Wegens omstandigheden kon enkel Kerry aanwezig zijn.

Na een drankje en een babbel, bracht Kerry ons langs allerlei kleine baantjes naar haar huis. Zo kwamen we oa voorbij de koeltorens van Thorpe Marsch.
Tijdens de BBQ gingen de gesprekken vooral over motorrijden, zowel Kerry als Mark bezitten een FJ en een FJR.

Dag 16 routekaart 16
Na het ontwaken en het laden van de motor, reden we samen met Kerry & Mark


Brimham Rocks

naar Olivers voor een laatste ontbijt op Britse bodem. Na het afscheid ging het langs Doncaster naar de A18 en iets later de A1.


Laatste ontbijt op Engelse bodem

Al snel begonnen de eerste regendruppels te vallen. Die volgden we tot aan de M25 af en toe vergezeld van pittige regenbuien.

Onderweg hadden we reeds beslist om rechtstreeks naar Dover te rijden, indien het weer niet veranderde. Via de Dartfordbridge kwamen we aan de M20, en reden we we meteen door naar de ferry.

Daar moesten we een uurtje wachten (gelukkig zagen we terug af en toe het zonnetje) voordat we de ferry opkonden. Eens in Calais, ging het via de gekende snelwegen naar huis, waar we dan ook zo'n 2 uurtjes vroeger waren dan voorzien.

Wij kijken terug op een prachtige reis met grotendeels mooi weer.
Problemen hadden we niet, met uitzondering van de batterijlader (fototoestel)

die het begaf halfweg de reis. Alle gebruikte B&B's durf ik zeker aan te raden, geen enkele viel tegen kwa prijs, eten, ligging,..
Het gebruik van de gps kwam vooral goed van pas in het centrum van de iets grotere dorpen en steden.

Het links rijden went heel snel, maar het blijft uitkijken, zelf halfweg de reis (op Skye) moesten we bij wegenwerken (geregeld met verkeerslichten) het rechtse vak op, na de wegenwerken stond geen enkele tegenligger voor het rood licht en bleef ik een tijdje daar rijden, tot Sabien mij er plots op attent maakte.

Wijzelf gaan zeker in de toekomst nog die richting uit, en voor wie hetzelfde doet in de toekomst veel plezier ginder.


Dover

De GPS-routes zijn vrij te gebruiken, graag achteraf een berichtje hoe ze zijn mee- of tegengevallen.
 

Meer details op de website van Luc en Sabien

Luc en Sabien

435.