Europa - Finland - Lapland - Sallatunturi - Sneeuwschoenwandeling

Sneeuwschoenwandeling
Tekst en foto's: Martijn en Lonneke
Reistijd: januari 2008

Finland - Lapland - Sallatunturi

 

     
 
Donderdag 31 januari
Sneeuwschoenwandelen, ijsvissen en de Lapse avond


Wéér gaat dat klereding als een bezetene te keer. De gsmwekker wel te verstaan. Morgen verban ik dat ding naar de andere kant van het huisje... Het opstaan kost even wat moeite na de enerverende dag van gisteren maar wonder boven wonder valt het met mijn protesterende spieren wel mee, al zal dat na vandaag wel anders worden.
 


Daar staan we dan op onze sneeuwschoenen

Vandaag gaan we namelijk sneeuwschoenwandelen en ijsvissen. We kijken uit het raam en helaas is het voor het eerst helemaal bewolkt en af en toe vallen er wat sneeuwvlokjes uit de lucht. Geen goed teken voor het poollicht dus.

Bij het rendierpark aangekomen worden onze snowboots weer aan een keuring onderworpen en tevens goed bevonden. We hoeven ons vandaag niet zo warm aan te kleden, want we gaan het warm genoeg krijgen volgens Hannu, ondanks de 12 graden onder nul die het momenteel is. We mogen een paar tennisrackets, alias sneeuwschoenen uitzoeken, krijgen een paar stokken uitgereikt en even later staan we buiten, klaar voor de start. We lopen de eerste steile bult op en als we boven zijn stuurt Hannu Martijn naar een "much steeper" gedeelte. "And Lonneke also; the steeper part". Ok...

De rest van de groep laat hij gewoon over het vlakke gedeelte naar beneden lopen. Ik vraag me vrijwel direct af of wij er dan zo sportief uitzien ofzo, want ook wij doen dit voor het eerst. Ik observeer de groep en ik moet zeggen... het gaat er nogal klungelig aan toe.
 


Leuk dat sneeuw wandelen

De eerste schuif-, struikel- en valpartijen zien we gebeuren en als ik dan Martijn en mijzelf (al zeg ik het zelf) bekijk dan staan we toch wel aardig stevig en gemakkelijk op onze sneeuwschoenen. Alsof we erop geboren zijn. (Nu niet overdrijven...) Ik vind dit sneeuwschoenwandelen leuk!

Eerst steken we een meer over, daarna lopen we over smalle paadjes. Waar de meesten niet van het paadje afwijken lopen Martijn en ik, en overigens ook een paar andere idioten, een eigen weg te banen door de diepe sneeuw. Dat is per slot van rekening veel leuker dan in de voetstappen van je voorganger stappen.

We hebben lol en vinden het lopen op de tennisrackets verrassend gemakkelijk gaan. Wij lopen achteraan, dat is makkelijker voor de foto’s en bovendien loopt de groep dermate langzaam dat we, na even gestopt te zijn voor de foto’s, weer een stuk harder door kunnen lopen.


Je krijgt het er wel warm van


Hannu bombardeert Martijn dan ook tot afsluiter van de groep en tot helpende hand als er van die klunzen zijn die in de diepe sneeuw niet overeind komen; de krukken. Dan komen we bijna bij een ijsgrot, maar eerst hebben we nog een klein obstakeltje te overwinnen. Althans, aangezien wij achteraan lopen zien we hoe een aantal personen staan te stuntelen op een klein steil stukje.
 

Hilariteit alom, maar ondertussen komt niemand er tegenop. Als, na lang wachten, eindelijk iedereen boven is gehesen kiest Martijn zijn eigen pad en baant zich een weg door de diepe sneeuw. Ik daarentegen besluit het gevreesde steile stukje maar eens te proberen en tot mijn verbazing loop ik er zo tegenaan! Geen enkel probleem. Wat een watjes...

De ijsgrot is erg mooi en als Hannu de groep weer aanspoort verder te lopen blijven wij nog even bij de bevroren waterval. We maken een paar plaatjes en gaan dan ook weer op pad. Jammer genoeg halen we de groep al snel weer in; als een stelletje slakken kruipen ze tergend traag tegen de heuvel op.

Als we eenmaal boven zijn kiezen we ieder ons eigen pad naar beneden en zijn we getuige van de nodige snoekduiken in de sneeuw, die uiteraard gepaard gaan met veel gegil en gejuich.

Veel te snel naar onze zin staan we weer onder aan de heuvel bij het meer waar we vanochtend begonnen zijn.


We zoeken een gezellige kota op en parkeren onze tennisrackets in de sneeuw. Binnen in de kota is het weer lekker warm en knus, en ik vraag me af wat voor origineel hapje we vandaag krijgen. Rendierworstjes misschien? Nee, toch niet.
 


Hannu roostert de rendierburgers

Vandaag krijgen we een overheerlijke rendierhamburger dus Hannu roostert de hamburgers bij het vuur. We krijgen bessensap en koekjes en jawel hoor, daar zijn ze weer; de rendierworstjes! Al met al smaakt het erg lekker en we eindigen weer met de inmiddels bekende blackpot coffee en thee.

Na onze energievoorraad weer te hebben aangevuld, vertrekken we op onze sneeuwschoenen naar het meer voor het ijsvissen.

Hannu deelt de visspullen uit; een heel zielig klein hengeltje met een made er aan geprikt. Dan moeten we een voor een een gat maken met de boor (het ijs is zo’n 70 cm dik) en kunnen we ons hengeltje erin houden. Af en toe moet je een klein rukje aan het hengeltje geven om vissen te lokken, maar dat levert een behoorlijk vreemd gezicht op als je achter Martijn staat. (...?)

Eerlijk gezegd hopen we niet dat we een vis vangen, want eigenlijk vinden we vissen voor ons plezier niet echt diervriendelijk. De vissen worden dan wel teruggegooid, maar ze zijn wel gewond door het haakje. Gelukkig slaan wij geen vis aan de haak. Twee andere mensen uit onze groep hebben wel meer geluk (of pech?).

Als je stil staat koel je wel snel af en dus vinden we het niet erg als we de spullen op kunnen ruimen en weer terug richting rendierpark gaan. We bedanken Hannu voor de wederom geweldige dag en gaan naar ons huisje waar we ons klaar gaan maken voor de Lapse avond.
 
Om 17.00 uur moeten we verzamelen voor de Lapse avond. Met een bus worden we naar het rendierpark gebracht waar in de buurt een grote kota staat.

Deze kota is wel luxer dan de kota’s waar we tot op heden zijn geweest en is voorzien van toilet, licht, lange tafels en een boot. Boot? Ja, in de boot wordt het buffet opgediend; de hele boot ligt vol en alles ziet er lekker uit.

En dit zijn dan nog maar de voorgerechten. Er is o.a. rendiertong, rendierhart, rendierballetjes, verschillende soorten zalm, soep, en nog veel meer. Op de tafels staat zelf gebrouwen Laps bier en water. Het smaakt erg goed allemaal.


Ingang van het rendierpark


Als hoofdgerecht krijgen we een traditioneel Laps gerecht; gestoofd rendiervlees met aardappelpuree en een compote van bessen, errug lekker... Terwijl we ons toetje opeten en koffie drinken worden er interessante verhalen verteld over de Lapse cultuur.
 


Rendier balletjes


Rendier worstjes, -tong en -hart


Zalmgerechten


Rond 20.00 uur komt er een einde aan deze gezellige avond en we lopen met een aantal medereizigers mee (amateur weerkundigen) die gaan checken hoe de poolactiviteit is. De activiteit is redelijk, maar op morgenavond is er meer activiteit en op zaterdag zelfs het meest. Maar ja, dan moet het wel helder zijn, en daar zit nou net het probleem; het is hartstikke bewolkt. Aangezien we niet nog een keer poollicht willen missen, spreken we af dat we gebeld worden als er poollicht is (bedankt Sander!) en wisselen we telefoonnummers uit. Op hoop van zegen.

We komen thuis in ons warme huisje en we bedenken dat we nog niet één keer gebruik hebben gemaakt van onze sauna en de openhaard. Maar doordat we de hele dag buiten zijn vinden we het in het huisje vaak te warm om ook maar te denken aan een sauna of een openhaard.
 


Poollicht - Zo stonden we uren te blauwbekken in de kou

Nou scheelt het misschien ook wel dat wij thuis zelf een sauna hebben. Maar aangezien we thuis géén openhaard hebben, besluiten we hem maar eens aan te steken, hoe warm het ook is. Al is het alleen maar voor de gezelligheid.

We nestelen ons op de bank, het vuur brandt mooi, hapje erbij, drankje erbij. En dan gaat de telefoon... HELLUP!

We weten niet hoe snel we op moeten nemen en dan wordt er aan de andere kant geroepen: POOLLICHT! Shit, wat nu? Martijn sluit de zuurstoftoevoer van de openhaard af, pakt zijn camera met statief en we hijsen ons snel in onze skipakken. Dan rennend naar de camping wat toch wel een eindje weg is.

Onder het rennen stijgt de adrenaline naar ongekende waarden als we een groene boog in de verte zien. Blijkbaar is er een gat in de bewolking gekomen, waar op dat moment net poollicht te zien is, wat een mazzel. Hijgend en puffend komen we aan bij de camping waar ook de anderen een plaatsje hebben gevonden. Zij staan al helemaal geïnstalleerd met statief en al, ondertussen druk bellend en sms-end met het huisfront.
 


We worden getrakteerd op een natuur lichtshow

Er blijkt een heel team achter te zitten dat zo aardig is om hen op de hoogte te houden van de poolactiviteiten. Termen als Bz-waarden en een of andere dichtheid vliegen ons om de oren. Handig zo’n stel weerkundigen en wij maken dan ook dankbaar gebruik van hun kennis. We schieten onze eerste plaatjes van het poollicht; geweldig om het nu eens in het echt mee te maken!


Ons eerste poollicht - Het danste in de lucht


Helaas is het wel wat lastig om het goed op foto te leggen, want het poollicht danst boven ons in de lucht van de ene kant naar de andere; we worden getrakteerd op een enorme natuur lichtshow! Vol bewondering volgen we het groene dansende poollicht, maar met een sluitertijd van 20 seconden is het poollicht binnen die 20 seconden al lang weer van plaats veranderd. Helaas duurt het spektakel uiteindelijk niet zo lang, want de bewolking trekt weer dicht. Jammer. Maar dit smaakt naar meer en daarom blijven we toch nog even staan, in de hoop op weer een opklaring.
 
We wachten en wachten, maar het blijft bewolkt en het poollicht laat zich niet meer zien. Ondertussen hebben we het inmiddels wel erg koud gekregen. We hebben dan wel een skipak aan, maar verder geen warme onderlagen. We besluiten dus maar terug te lopen naar ons huisje om ons wat warmer aan te kleden. Daarna komen we weer terug.

Zo gezegd, zo gedaan, we lopen terug, warmen ons wat op, pikken nog snel wat van de hapjes die nog onaangeroerd op tafel staan en keren dan, heel wat warmer aangekleed dan de vorige keer, terug naar de camping. De anderen blijken te zijn weggegaan en we staan er dan ook een beetje verloren bij in onze warme outfit.


Het poollicht wordt steeds minder zichtbaar


We zien ook waarom de anderen zijn weggegaan; het is weer helemaal dicht getrokken en wetende dat zij echt niet weg gaan als er ook maar enigszins kans op poollicht is, heeft het waarschijnlijk niet zo veel zin om te blijven. Zijn we dus voor niets terug gekomen.

Een beetje teleurgesteld lopen we weer terug naar ons huisje, waar de hapjes nog steeds op ons wachten. We trekken onze zestien lagen weer uit, stoken de openhaard weer op en ploffen tevreden neer op de bank. We zitten amper en ja hoor, het is weer zover; de telefoon gaat. POOLLICHT! Shit...
 


Hij was hier ook

Snel alle zestien lagen weer aan, dood konijn uit de kast, handwarmers in mijn wanten en verwarmbare zooltjes op standje vier. Statief mee, camera mee. Zuurstoftoevoer afsluiten van de openhaard en vervolgens rennen naar de camping. Wie had bedacht dat vakantievieren relaxed was? Hijgend vraag ik me af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn en ik kom tot de ontdekking dat het zoeken naar poollicht zo langzamerhand obsessieve vormen begint aan te nemen...

Een aantal minuten later staan we dus voor de derde keer bij de camping. Met nog een paar andere gekken. Maar helaas, te laat... het poollicht is weer verdwenen. Balen, en als het wolkendek zich dan weer helemaal dicht trekt houd ik het voor vandaag voor gezien..

Nou ja, voor vannacht dan, aangezien het inmiddels al zo’n 2.00 uur ’s nachts is. Ik heb opeens even helemaal genoeg van het poollicht en ook Martijn vind het nu wel welletjes. We spreken af dat we nog wel uit bed gebeld willen worden als het echt helder is geworden, maar niet meer als het alleen maar heel eventjes open trekt. Waarschijnlijk komen we dan toch weer te laat bij de camping aan, want voor je het weet zit die lamlendige bewolking er weer voor. Lichtelijk gefrustreerd, maar ook blij dat we het poollicht hebben gezien stappen we dan ook in bed. Met de hapjes nog op tafel.
 

Verder naar het sneeuwscooteren en Fins langlaufen


 
Martijn en Lonneke