Azië - India - Rondreis India en Nepal - Kathmandu

Kathmandu
Tekst en foto's: Tjitske en Wiebe Idsinga
Reistijd: februari - maart 2003

Nepal

 

     
 

De tocht van Pokhara naar Kathmandu is onvoorstelbaar mooi. Je rijdt door een prachtige kloof, diep beneden stroomt een rivier. Het is maar 200 km, maar de tocht duurt 7 uur. Soms zijn hele stukken weg weggeslagen, er liggen omgekantelde vrachtwagens.
 

Als we uitstappen in Kathmandu ruiken we de enorme stank van uitlaatgassen van auto’s, motorriksja’s, scooters. Ook hier lopen de mensen met allerlei kapjes voor de mond, ja, hier lijkt de luchtverontreiniging nog erger dan in India.

Ja, het is erg, maar mijn darmproblemen zijn erger, dus eerst naar een speciale clinic, zeg maar een gespecialiseerd maag- en darmcentrum. Het blijkt een toeristisch hoogtepunt. Bij binnenkomst zie je de kneusjes al zitten, haha, sommigen moeten, als ik al die asgrauwe, verwrongen koppies zie, nog grotere probleempjes hebben dan ik.
 
Een vriendelijke specialist verschijnt: “Do you have a sample?”
Nee, natuurlijk niet! Nou, dat is jammer dan, want ze hebben de beschikking over een lab, dat binnen enkele uren de fatale bacteriën had kunnen identificeren.

Maar ik doe m’n best, ik beschrijf mijn ziektebeeld en nadat ze even met haar koude handen over mijn buik had gewreven, kwam ze snel tot een diagnose. Ze was heel resoluut! Ophouden met al die andere medicijnen, nu de volgende twee pillen slikken, dan is het morgen over!

MORGEN? Yes!
 
Nog even op de weegschaal, oh jee, in 14 dagen tijd wel mooi 5 kilo afgevallen. Daar kan geen Herbalife-dieet tegenop, toch. En als je al twee weken loopt te emmeren, komt het eigenlijk ongelooflijk over... maar het was de volgende dag over. Problem solved!

's Middags hebben we Durbar Square bezocht, het prachtige oude centrum in de stad met al die pagodes, ontzettend mooie tempels.

In één van deze gebouwtjes zetelt Kumari, Nepals levende godin, een jong kind van 6 jaar. Het is een eeuwenoude traditie. Het jonge meisje wordt getest, gekeurd, ze ondergaat zware beproevingen, ze moet een puntgaaf gezichtje hebben en ze mag nooit een emotie tonen.

In het gebouw wordt ze min of meer met een soort hofhouding opgesloten. Af en toe verschijnt ze enkele seconden voor een raampje, fotograferen is ten strengste verboden.

Heel vreemd, het jonge meisje blijft godin tot ze gaat bloeden, dat kan zijn na een valpartij, maar meestal als ze begint met menstrueren. Daarna wordt een nieuwe godin gekozen. Eén maal per jaar vraagt de koning haar om advies. Elke mogelijke verandering op haar gezicht kan dan verstrekkende gevolgen hebben voor een besluit dat de koning moet nemen.

Wel kun je overal in de stad ansichtkaarten met haar beeltenis kopen.

We hebben zo’n kaartje naar ons zelf gestuurd, maar de weg naar en van Nepal blijkt lang en vol hindernissen, want na een maand is die kaart nog steeds niet binnen.

Wordt vervolgd!   
 
We zijn intussen negen maanden verder en die kaart is er nog niet en die komt dus ook niet meer. Vermoedelijk heeft een handige Nepalees het postzegeltje effe geleend en die kaart in een prullenbak laten vallen...

Op Durbar Sqaure bezoeken we de vele tempels. O.a. eentje van de Kama Sutra, een tempeltje vol erotische afbeeldingen, een ander tempeltje behoort tot de club van Hara Krishna, we bewonderen de grootste trommel ooit, minstens een paar meter in doorsnee, ook hangt er een “joekel” van een bel, ja, werkelijk enorm groot. En constant wordt je lastig gevallen door verkopertjes van prutssieraden, tijgerbalsem, ja, en of drugs.

Een aantal kilometers van Kathmandu ligt Pashupatinath, zeg maar het Varanasi van Nepal, de heilige plaats, waar de lijkverbrandingen plaatsvinden. Hier, in Nepal, mag je, als je wilt, wel alles fotograferen.


In Nepal gebeuren de verbrandingen, althans voor ons, met meer respect, alles is netter, schoner, het is er stiller. Aan de oever van het bijna droogstaande riviertje wordt de brandstapel gemaakt. Hier gooit men de overledene niet de rivier in, maar druppelen enkele familieleden een handjevol heilig water voorzichtig in de mond. Daarna wordt het lijk, ontdaan van onderkleding, verplaatst naar de brandstapel. Behalve het hoofd en de voeten wordt de rest bedekt met een doodskleed.
 

Vervolgens vult men de mond met een soort kaarsvet en dat wordt als eerste aangestoken. De vlammen slaan bijna een halve meter uit de mond omhoog. Voor ons lijkt dit bizar!  We zien het gezicht verbranden, vreselijk.

We zitten naast een Nepalees, die rustig uitleg geeft: “Zo doen wij dat, wij geloven dat de ziel van de overledene in het hoofd zit, die ziel moet ontsnappen, dus moet de schedel verbranden, daar gaat het eigenlijk om, dan kan de ziel verdwijnen naar het Nirvana, het hiernamaals, voor de eeuwige rust..." Iets later wordt de stapel hout aangestoken, het lijk wordt dan onttrokken aan het gezicht doordat men het bedekt met enorm veel riet...

Wij hebben genoeg gezien , een zeer emotionele ervaring.


De volgende dag bezoeken we de stupa van Boedha. Het is het beroemde beeld met de alziende ogen. Je moet, met de klok mee om het heiligdom lopen. Overal zie je klokken, die je rond kunt draaien, dat moet dan dus wel met de klok mee, en dan mag je een wens doen. Ook wij hebben gedraaid, enne, haha,  iets gewenst. Ik heb gewenst dat Tjik de klokken in de goeie richting een flinke gier zou geven... mijn wens is uitgekomen! Het werkt dus inderdaad!
 
In Patan en Bakhtapur, de twee oude koningssteden, bezoeken we de vele tempels, ik vind het eigenlijk hetzelfde als Durbar Square in Kathmandu. Bakhtapur is indrukwekkend, het is net of loop je in de Middeleeuwen. De entree voor dit historisch waardevolle stadje is omgerekend zo’n 10 dollar, dan mag je het stadje in. Het geld wordt gebruikt voor de restauratie... zegt men.

In Patan bezoeken we o.a. de Gouden Tempel. Maar zo langzamerhand hebben we genoeg van al die tempels, het leukst zijn daar de ratten, jaja, heilige ratten!

We hebben een High School bezocht. Van de directeur krijgen we een lang verhaal over de historie van het land, de moordpartijen aan het Nepalese hof, de problemen van het arme land en de studieresultaten van zijn leerlingen. Hij heeft gelezen dat ook het Nederlandse hof problemen kent, hij weet van ene Margarita, die de vuile was buiten hangt over ons koninklijk gezin...

Juist op deze dag gaat een lerares met pensioen. Ze kan niet meer praten, ze is haar stem geheel kwijt, het zal wel mede te maken hebben met de enorme luchtverontreiniging.

Het wordt tijd om afscheid te nemen van Nepal. We besluiten te gaan eten in een Thais restaurant. Het is voor Nepalese begrippen erg duur, enne... ons smaakt het ook niet meer, nadat we boven op de airco een vette lachende rat hebben gezien.

Vrijdag was onze vlucht gepland van Kathmandu in Nepal naar Delhi in India met RNA, de vliegclub van Nepal dus. Allereerst werd de ochtendvlucht al verschoven naar de middag om 16.00 uur, dat werd even later 18.00 uur. Geen probleem, want de nachtvlucht met de KLM zou pas vertrekken
rond 01.30 uur.

We werden van het vliegveld naar een enorm luxueus complex gebracht, op elke hoek 30 Nepalese sterren en we kregen snacks, zoveel we wilden, gratis. Iedere Nederlander eet natuurlijk zijn buikje rond als het opeens gratis is, nietwaar...? Stom, stom, stom!

Na het eten horen we, dat we pas rond 21.00 uur vertrekken. Dat duurt lang, daarom wordt ons nog een compleet diner aangeboden, de kippen in alle variaties vliegen weer voorbij, je kan het niet bedenken of het zit erbij, enne weer gratis, he? Je moet toch de tijd een beetje doden, dus maar weer buffelen...
 
Natuurlijk was het gisteravond wel een gejakker, om middernacht toch weer met z'n allen naar de airport, je eigen tas uit 200 andere tassen en koffers zoeken, immers die rommel van ons was al mooi ingecheckt en toen het toestel uiteindelijk toch dreigde te vertrekken rond de klok van 01.00 uur moest onze bagage er weer uit.

Wij konden niet mee naar Delhi, omdat het KLM-toestel, onze connection-flight, al vertrokken zou zijn, voordat wij zouden zijn gearriveerd. De KLM bood ons pas over drie weken weer een mogelijkheid van een stoeltje aan. En dat zou dan betekenen: drie weken bivakkeren in Delhi.

Opeens hebben we extra vakantietijd, dus de stad in... zullen we ons haar ook effe laten bijknippen?


Maar met Transavia kunnen we dinsdagavond weg, a direct flight to Amsterdam, alleen ergens in het Midden-Oosten een beetje bijtanken. Dat betekent een vier dagen langere reis. Heerlijk toch?

We worden opnieuw naar een ander luxueus hotel gebracht. 's Morgens ontbijtbuffet, zo'n voorstelling van alles wat eetbaar is, koud of warm, gebakken, gekookt, bedenk het maar, het was er, zo'n 100 meter buffet, na 10 meter al een een toren van Pisa op je bord, je stoel wordt onder je gat geschoven... ja, ik vind het heerlijk, gebakken ei met bacon, allerlei broodjes, gebakken aardappelen, gebakken levertjes, ja hoor, 's morgens vroeg al, heerlijk... allemaal "knipmessen" om je heen, vriendelijk, lachend.

Na de maaltijd pak ik een sigaret, direct vliegt er iemand uit de rij met een aansteker en biedt een vuurtje aan, een ander volgt hem razend snel om de asbak, die al op tafel staat iets dichterbij te zetten... ja, moet je hier nog van genieten of zijn ze hier knotsgek?
 
Het kan nog gekker.

Om 13.00 uur worden we uitgenodigd voor de lunch, totaal geen honger natuurlijk, zelfs geen zin in wat, maar ja... de lunch blijkt ook een warme maaltijd te zijn, een voorafje, gewoon een paar gangen vlees en vis, toetje...

Vanavond om 18.30 uur opnieuw aantreden, voor het diner, dan begint pas het echte werk...

Hoe ontvlucht ik Kathmandu?

Maandag maken we hier het Holy-feest mee, 17 maart, dan gooien ze elkaar met allerlei kleuren verf om de oren... wil je meedoen? Dat kan, oude kleren aan, anders binnen blijven... wel, dat wordt wel leuk, toch?

Opeens hebben we extra dagen, nieuwe plannen. We gaan naar Nagarkot.


Als je een beetje mazzel hebt en het weer werkt mee, kun je vanaf deze bergtop de echte Mount Everest zien! Nou, wij zagen slechts de wolken waaronder dat bergje zich ergens moest bevinden, helaas...
 

Tenslotte...


 
Wiebe