Homepage

NamibiŽ - Opuwo en de Himba's
Tekst en foto's: Sammy Tempels
Reistijd: augustus 2007

 

 

Windhoek

Swakopmund

Opuwo. Himba's

Oshakati en Etosha

Caprivi strip - Okavango

Grootfontein


24 Augustus 2007: Opuwo
Vandaag zeer vroeg wakker want vandaag moet ťťn van de hoogtepunten van de reis worden! We gaan op bezoek bij een Himba stam. We ontbijten en gaan alvast naar de voorkant van het hotel. De gids laat op zich wachten (african time) en tot mijn verbazing staan de andere gasten allemaal achter het gesloten hek naar buiten te kijken.


Himba kinderen

Ik weiger me te laten opsluiten, tik op het hek en laat de bewaker open doen zodat ik rustig op straat kan en voel me op geen moment onveilig. Een uurtje later is onze gids er en vertrekken we samen met twee Italiaanse mensen naar de Himba's.

We rijden ongeveer 40 min over slechte weg tot onze gids plots linksaf de graskant inrijd. Niemand heeft iets gezien maar nu zien we even verder toch enkele hutten en een kraal voor vee staan. De gids wijst er ons op dat we zeker in het busje moeten blijven zitten en voorlopig nog geen foto's mogen nemen.

We hebben in de koffer voedsel mee voor de Himba's: bloem, meel, water, vaseline,... en de gids moet eerst toestemming gaan vragen aan de hoofdman.
Als hij beslist om ons te ontvangen is alles in orde en hoef je aan niemand meer iets te vragen, zegt hij nee dan kan je vertrekken. Blijkbaar is hij in goed humeur

want we mogen zijn gemeenschap binnen! Hij ontvangt ons en begroet ons met het gebruikelijke "Moro" (goeiedag). Via de gids vraagt hij waar we vandaan komen maar BelgiŽ en zelfs Europa zegt hem niets. Als we hem uitleggen dat we ongeveer 10.000km verder wonen gaat er nog steeds geen belletje rinkelen want afstand kennen deze zwervers ook niet.
Wanneer we zeggen dat we ongeveer 15 uur in een vliegtuig hebben gezeten beseft hij dat dit wel erg ver is en heet hij ons welkom in zijn dorp. Na nog een paar vragen over ons aantal kinderen en of we gehuwd zijn mogen we rondwandelen in het dorp. Overal zitten de Himba vrouwen voor hun hutten in het vuil.

De kinderen spelen naakt in het stof en zijn blij dat ze Largo zien. Het is ontroerend om te zien dat deze kinderen die niets hebben, zelfs geen kledij, na een paar minuten met Largo een soort van verstoppertje aan het spelen zijn. Ook hier zijn kinderen... kinderen!

De hoofdman is een oude man die meerdere vrouwen heeft en met zijn eerste vrouw, een iets oudere maar zeer sympathieke dame, voor zijn hut zit. We wandelen verder en komen bij een hut waar een zeer oude vrouw zit samen met


Largo met zijn Himba vriendje

een jong meisje. Wanneer ik hun leeftijd vraag vertelt de gids me dat de Himba's zelf niet weten hoe oud ze zijn. Het meisje denkt dat ze 15 is. Wat verder zitten drie mooie vrouwen samen aan een hut met een paar kinderen. Alle Himba vrouwen zijn enkel gekleed in een kort lederen rokje en zijn ingesmeerd met een substantie die bestaat uit een speciaal soort rode poeder


Hoofdman met zijn eerste vrouw

gemengd met vet van boter of vaseline, dit beschermd hen tegen de zon en geeft hen die dieprode kleur.

Ook de haren worden er mee ingesmeerd en zijn op een speciale manier gevlochten of opgestoken wat soms een vies zicht is. Je kan aan de haartooi zien of een vrouw getrouwd is of niet. 
De mannen zijn niet in het dorp maar zijn al weken met het vee op zoek naar water.


Haren bewerkt met een rode poeder en vet

Eťn van de Himba's is werkelijk een zeer mooie vrouw en blijkt zowat de leidster die de meeste taken op zich neemt te zijn. Praten lukt uiteraard niet want ze spreken geen enkel woord van welke taal dan ook behalve hun eigen onverstaanbaar taaltje maar toch zijn ze geweldig sympathiek en vragen ze via de gids van alles.  Largo zijn we ondertussen al kwijt want die is aan het


Moeder en kinderen voor hun hut

spelen met de kinderen van het dorp. Soms zien we hem lopen, dan weer zien we hem uit een hut komen. De hoofdman heeft rugpijn, dat komt ervan wanneer je op zijn leeftijd nog meerdere vrouwen hebt natuurlijk, en vraagt om medicijnen.

We hebben wel een pijnstiller en geven hem die maar een beetje verder zit een klein jongetje stilletjes te huilen met veel pijn aan zijn ontstoken ogen. De vliegen en het vuil zorgen ervoor dat dit kereltje best veel pijn heeft. We hebben daar medicijnen voor maar die liggen in de hotelkamer. Zonde!

We mogen even later in ťťn van de vrouwen haar hut gaan kijken en krijgen weer een cultuurshock! De kleine hut is warm, donker en benauwd. Aan de wand hangt de kledij voor speciale gelegenheden en op de vloer liggen een paar dunne, keiharde dierenhuiden die dienen als bed. Geen matras of dons hier maar
levenslang slapen op de harde grond! Aan een bevalling in deze omstandigheden durf ik zelfs niet denken! Onwerkelijk.
DE HIMBA'S WASSEN ZICH NOOIT! In gans hun leven wassen ze zich niet en toch stinken deze vrouwen niet! Ze ruiken uiteraard naar het goedje waar ze mee ingesmeerd zijn maar stinken doen ze niet. De Himba vrouw laat in haar hut zien wat hier
een wasbeurt is. Ze maken een vuurtje van takken en een paar kruiden die ze in brand steken en in de rook daarvan gaan ze zitten. Ze gaan er zelfs over zitten zodat de rook onder hun kalfslederen rokje komt en zodat ze overal naar deze geurige rook ruiken. Bizar.

Het is ongelooflijk om een paar uur te slijten in het jaar 2007 in zulke primitieve omstandigheden. Geen weekends, geen feestdagen maar elke dag dezelfde als de vorige. Opstaan als het licht wordt en slapen als de zon ondergaat. Geen stromend water, geen elektriciteit, niets van dit alles.

En toch zijn deze mensen niet ongelukkig! Ze lachen en praten constant en zien er gelukkig uit. Voor we vertrekken hebben de andere vrouwen hun handgemaakte souvenirs uit gestald. Alles is gemaakt van wat ze vinden in de natuur: takken,


Bizarre "wasbeurt" van een Himba vrouw

bladeren, hout, enz... Voor een paar euro kopen we 3 armbandjes en een ketting. We vertrekken diep onder de indruk van deze naakte, rode mensen nadat we het meegebrachte voedsel hebben afgegeven. We blijven echter met een slecht gevoel zitten: het jongetje met de ontstoken ogen had wel veel pijn! Wanneer we terug in ons hotel zijn staat ons besluit al vast: we nemen de


Familie portret

medicijnen tegen ontstekingen en stappen in de wagen. Ondanks dat de gids vertelde dat we niet zonder begeleiding in het dorp mochten komen gaan we op zoek naar de kraal waar we deze ochtend waren.

Het is pas 2 uur geleden dat we er waren maar toch vinden we ze niet direct terug. We rijden verloren, komen in een andere Himba gemeenschap terecht, rijden verder en uiteindelijk komen we in een dorp waar een paar vrouwen naar ons komen en we zien precies een vorm van herkenning en verbazing.

Even later komt de mooie vrouw die zowat de leidster is bij ons en haar herkennen we dus we weten dat we goed zitten. We hebben 5 liter water gekocht en overhandigen haar de bidon en leggen uit dat we terug zijn met medicijnen.
Ze brengt ons bij de hoofdman, geven hem nog een medicijn tegen de rugpijn en

leggen aan de hand van onze foto's uit dat we oogdruppels bij hebben voor het kleintje. Ondanks het onaangekondigde en het ongebruikelijke van de situatie bedanken de hoofdman en de vrouw ons uitbundig (Okaheba).
We verlaten het dorp terug maar dit keer met een veel beter gevoel.
In Opuwo gaan we weer de chaotische straat op en kijken onze ogen uit. Het blijft toch een raar zicht al deze naakte, rode mensen in het straatbeeld. Ook de mannen vallen op met hun imposante figuur met stokken en speren die ze blijkbaar altijd meesleuren.

We belanden ergens achter de grote baan en komen terecht op een camping uitgebaat door een fransman. Zeer vriendelijke mens die ons direct welkom heet en begint te vertellen. Zijn camping heet Oresse en is zeker een aanrader voor ieder die met de tent in Opuwo is.

Hij vertelt ons over de toeristen die hij al jaren ziet passeren. De meeste rennen en hossen het ganse land door zonder ook maar iets te zien van het dagelijkse leven, laat staan een beetje te genieten. Hij heeft zelfs al meegemaakt dat toeristen zijn


Jonge Himba vrouw

foto-album wilden kopen omdat ze zelf geen tijd hebben gehad om veel foto's te maken. Geef mij dan maar de "african time"
We nemen afscheid en vertrekken in het "schemerduister" richting hotel. Op straat hebben we veel bekijks want er zijn weer bitter weinig toeristen te zien maar we ondervinden geen enkele vorm van agressie. We zien een man op zijn hurken midden op


Opuwo: Hoofdstad van de Himba cultuur

het plein zijn grote behoefte doen en daarna zijn broek optrekken zonder...... nou ja, hij had geen papier bij!!!!

We denken hier niet verder over na! In het hotel gaan we even kijken in de curiosa shop. Hier vind je foto's, beelden, schilderijen en boeken over de Himba's.
We eten lekker maar blijven toch onder de indruk van de excursie van vandaag.


Ons hotel in Opuwo

Sommige mensen denken dat de Himba cultuur binnen enkele jaren zal verdwenen zijn, zeker nu het toerisme zijn weg naar NamibiŽ begint te vinden, en dit is zeer jammer maar aan de andere kant: geef ze eens ongelijk! Blijven leven in deze tijden in deze omstandigheden blijft de jeugd ook niet pikken, zeker niet nu ze beslist hebben om sinds kort 2 kinderen per familie naar school te sturen. Waarschijnlijk zijn dit de laatste generaties "echte" Himba's.

Ik ben in elk geval blij dat ik deze stam en deze cultuur een heel klein beetje heb mogen ontdekken en val diep onder de indruk in een diepe slaap (gelukkig op een matras en niet op een hard dierenvel).


Verder naar Oshakati


Sammy

printversie

422.14.01.09