Homepage

Swaziland - Krugerpark
Tekst en foto's: Ton Stegers
Reistijd: november 2004

     

     

WESTERN CAPE

EASTERN CAPE

LESOTHO - ZULULAND

SWAZILAND en KRUGERPARK

 

Start Zuid Afrika Ton Stegers

Maandag 22 november.

Vanmorgen met regen vertrokken. mmmmmm

Ik was al heel vroeg op en we hadden een troep apen voor de deur, die over balkons en daken klauterden.
Ze pikten bij mensen appels van de terrassen en ze zaten rustig om zich heen te kijken op nog geen 2 meter afstand.

Om 8 uur vertrokken vanuit St Lucia.
Vanaf gistermiddag heeft het geregend met zwaar onweer.
Op het water vlak bij onze logde was de bliksem ingeslagen, het is een schouwspel op zich met enorme klappen.
Het blijft benauwd warm.

Om 14 uur in het Koninkrijk Swaziland aangekomen.
Vanmiddag op een markt geweest in het plaatsje Manzini, waar (mooie) handgemaakte kunstvoorwerpen werden aangeboden.

We overnachtten in enige hutten. De ene helft van de groep ( waaronder wij) in traditionele zgn. beehive-hutten, een soort bijenkorf van gras waar je in moest kruipen.
Ze waren voorzien van mooi sanitair en een heerlijke douche.
Ik voelde me net shaka zulu toen ik in bed lag.
De andere helft in een soort Hans & Grietje huisje met een rieten dak.

Het park waarin we verblijven heet het Mlilwane Nationaal Park.
Mlilwane Wildlife Sanctuary is Swaziland's oudste wild reservaat.

Het park is gelegen nabij de hoofdstad Mbabane in een schitterende, bergachtige omgeving.
Er kunnen o.a. wandelingen en paardrijdtochten worden gemaakt onder begeleiding van een gids, begeleide game drives (tocht in open landrover op zoek naar wilde dieren) worden gemaakt en ook kan men met eigen auto het park verkennen.

Dieren die hier voorkomen zijn o.a. nijlpaard, giraffe, zebra, kudu, wildebeest (gnoe), nyala, impala en natuurlijk een groot aantal vogelsoorten.

Het hoofdkamp is een gezellig, eenvoudig restcamp met een restaurant aan een waterpoel.
Ieder dag om 15.00 uur worden de nijlpaarden die in de waterpoel leven gevoerd. Verder is er een klein winkeltje
waar souvenirs, etenswaren en frisdranken  worden verkocht.

's Avonds is het gezellig met een lekker glas wijn of een koel biertje  bij een knappend kampvuur sterke verhalen te vertellen.
’s Middags hebben we gewandeld in het park

We passeerden prachtige zebra’s op 5 meter afstand, een troep apen, die uit de buurt bleven, maar ons wel in de gaten hielden en later nog een grote groep zebra’s en gnoes op ca 50  meter.

Door het slechte weer kwamen de traditionele Swazische dansen na het diner te vervallen. Erg jammer.

Maar het eten was super er werd een wrattenzwijn gegrild en daar werden dus enorme stukken van af gesneden om te verorberen.
Het was een gezellig sfeertje en toen we terug liepen in het donker richting onze bijenkorf liepen er allerlei beesten rond die je soms doodstil zaten aan te gapen.
Als je ff met je gedachten afgedwaald was schrok je je rot omdat je dan met je zaklampje oog in oog met een of ander beest stond.

Dan nog ff bukken, schuifdeurtje dicht en lekker slapen in een soort Fred Flinstone bed, gemaakt van dikke takken.

Dinsdag 23 november.

Uitgebreid ontbeten. Ik was weer vroeg op pad en had mijn bakje koffie al om 6 uur te pakken.
Wrattenzwijnen en struisvogels liepen door het kamp.

Het vuur van de braai van gisteren brandde nog steeds.
We hebben nog een fikse wandeling om en rond het park gemaakt en waren gefascineerd door de activiteiten van de mestkevers.
Ongelooflijk wat die beesten een werk verzetten.

Overal liepen dieren rond en ik kon dus naar hartelust fotograferen.
We kwamen ook in een stuk bos terecht dat grotendeels afgebrand was, we hebben een tijdje geprobeerd er achter te komen welk beest ergens diep in het bos zo’n verschrikkelijk geluid maakte ( we dachten dat hij misschien in nood was) maar gaven het dan toch maar op omdat het niet meer te traceren was.

Kruger Nationaal Park

Vervolgens vertrokken we weer naar Zuid-Afrika naar het Kruger Nationaal Park waar we in de lodge Berg en Dal zouden verblijven. Enkele uren rondgereden in het park maar in verhouding weinig grote dieren gezien.
Wel veel verschillende vogelsoorten en prachtbomen.

We overnachtten in heel luxueuze huisjes, uiteraard weer met rieten daken     
Een lekker terrasje erbij en een enorme ruimte.
Er waren 1 persoonsbedden en toen we gingen slapen kon ik dus zwaaien naar Ria want die lag in een heel andere hoek.

We hebben heerlijk gegeten, er was een staand buffet met alles wat je je maar wensen kan.

Woensdag 23 november.

Om 6 uur ‘s morgens vertrokken naar de volgende halte in het park: DE LODGE SATARA.

Zigzaggend door het park veel dieren gezien, o.a. olifanten op 10 meter afstand.

De eerste vertoonde buitengewoon imponerend gedrag.
Hij duwde in 2 stoten een boom omver en keek ons vervolgens triomfantelijk aan. Hij wekte vervolgens de indruk, dat hij hetzelfde wilde doen met onze truck. Na enkele minuten draaide hij zich echter om en liep op zijn gemak weg.

De 2e die we tegen kwamen liep op 5 poten.(zie foto)
De 5e trok hij later weer in, het was duidelijk een mannetje.
De mannen van onze groep werden stil en de vrouwen hingen aan de ramen vastgeplakt van het gegiechel.
Vervolgens hebben we massa’s impala’s, waterbokken, giraffen,

neushoorns, njala’s en zebra’s en zowaar één leeuw en veel buitengewoon mooie vogels gezien.
Om 18.15 kwamen we in onze lodge aan. We zijn dus 12 uur onderweg geweest. Het is hard werken met dikken enkels en voeten door het zitten in de truck en de warmte.
Het is wel bewolkt maar in de loop van de avond zien we weer een prachtige sterrenhemel.

Donderdag 25 november.

Om 8 uur vertrokken en nog zo’n 2 uur door het park gereden.

Weer veel dieren gezien waaronder een groep hyena’s met buit.

Die sleepten een kop met horens van een of ander dier heen en weer. Vieze beesten eigenlijk.

Vervolgens het Krugerpark verlaten.
Het park is ongeveer half zo groot als Nederland zodat we eigenlijk maar een klein gedeelte gezien hebben.

Na het verlaten van het park gingen we op weg naar een aantal toeristische attracties, zoals de 3 rondavels: een natuurverschijnsel, aan de overkant van een zeer diepe kloof, ontstaan door erosie.
Daarna naar de potholes, ook weer ontstaan door erosie en de kracht van het water bij de samen-stroming van de Treur- en de Blyde rivier.

I
n deze potholes schijnen ze massa’s goud gevonden te hebben.
Helaas was alles al weg.

De namen van de rivieren zijn als volgt ontstaan:
Er waren een paar mannen en vrouwen welke elkaar kwijt raakten nabij de Canyon,
de dames konden de mannen niet meer vinden en gingen huilen,
hun tranen waar zo veel dat er potholes ontstonden in de rotsen en noemden de rivier dan ook de treur rivier.
Vervolgens ging men naar de andere rivier, maar helaas hier geen mannen.
Weer terug naar de Treur rivier om weer een potje te huilen, en dit proces herhaalde zich enkele dagen.
Na verloop van tijd kwamen de vrouwen de mannen opeens weer tegen bij de andere rivier,
waarop iedereen weer gelukkig was en de rivier de Blijde Rivier genoemd werd.


Tenslotte zijn we nog naar God’s Window geweest. Een vergezicht met uitzicht over wel 200 km.
Misschien had iemand wel de bordjes verdraaid, maar 200 km was het zeker niet.

Om 16 uur kwamen we in Graskop, waar we overnachtten in

Mogodi Lodge Graskop/mpumalanga na een heerlijk diner in een zeer Afrikaans ingericht restaurant met veel beelden en andere kunstwerken en een rieten hut als wijnkelder.
Het was een heel familiegebeuren daar iedereen van de familie had zijn taak.
Opa  ruimde af Oma had de soep gemaakt en dochter achter de bar.
Het kwam een beetje sekteachtig over er was ook een kerkje op het terrein.
Je zag de hele dag geen zwarte mensen , maar toen we vertrokken zagen we de poetsploeg uit hun schamele huisjes van het terrein komen.
In de wijde omtrek geen winkel te zien dus we waren afhankelijk van de bar.
Ria moest zelfs sigaretten lenen want je kreeg nergens iets.

Vrijdag 26 november.

Weer om 8 uur vertrokken naar Pelgrims Nest (Afrikaans: Pelgrims Rus), een historisch gouddelverstadje.

De stad is verdeeld in Uptown en Downtown maar is één straat groot, met huizen vanuit de 19de eeuw.

In 1873 werd er in het beekje, Pilgrim's Creek, goud gevonden.
Dit feit trok veel volk naar hier en de stad bloeide door toedoen van de goudzoekers.  
Huizen gebouwd van eenvoudig materiaal, veel hout en golfplaatdaken, aangezien men niet verwachtte dat de goudkoorts lang zou duren.
Er is echter ruim 100 jaar goud gedolven.

Het stadje ziet er nog steeds uit als toen met dezelfde gebouwen zoals te zien op zeer oude foto’s. Heel grappig.

Van daaruit zijn we naar een dorp van de Ndebele-stam (een van de Zulu’s afgescheiden stam) gegaan die bekend staan om hun kleurrijke hutten en kleding. Dit viel echter hard tegen.
Er woonde niemand meer, het was meer een museumdorp. Gelukkig had ik in Pelgrims Rus een foto gemaakt van 2 Ndebele-vrouwen in hun traditionele kledij en sieraden, die daar voor toeristen poseerden.
Daarna naar ons laatste (ditmaal zeer primitieve) onderkomen in een buitenwijk van Pretoria.
Erg alternatief en meer op doortrekkende jongelui ingesteld. Had ik 30 jaar geleden heel leuk gevonden maar nu vond ik het toch wel erg kinderachtige figuren die daar de boel runden, van die pseudo-hippies.
Overal van die kinderachtige kreten op de muren geschilderd, overal honden rondlopen en allemaal een Mona Lisa smile.
Zelfs  Kabouter Roel van Duin was daar in zijn ouwe tijd nog weggelopen.
Er was dan ook een klote sfeer in de groep omdat iedereen wel wat beters verwacht had, vooral omdat het een beetje op het einde aan ging. Hele discussies met “de leiding”,maar die konden alleen maar
weglopen en beledigd zijn, dus het leverde niets op.
Degene die graag een glaasje dronken hebben dat dan ook maar gedaan om hun frustraties weg te spoelen.
We hebben ons wel nog rot gelachen met een begeleider van een andere groep die zonder dat hij in de gaten had dat zijn raam inkijk van buiten had, zich heel relaxed aan het uitkleden was en eens lekker in zijn slipje ging rusten op bed en allerlei Yoga-achtige bewegingen maakte en dat zonder dat hij in de gaten had dat hij door een hele groep bekeken werd.

  

Later werd hij er op aangesproken en bij de groep gehaald om eens lekker smakelijk na te lachen. Hij was zeer sportief ondanks dat hij voor Joker stond.
Het was trouwens een heel deskundige gids die veel te vertellen had en ook heel komisch was, en dat met zijn Afrikaanse babbel.

Her werd langzaam tijd om afscheid te gaan nemen van AFRIKA.
Onze bagage werd voor de laatste keer in de truck geladen en er volgde een laatste rit met de OMBIDE waar we afgelopen weken toch wel het een en ander hadden meegemaakt.

Het was onderweg een enorm geflits van het onweer, donker harde klappen en regen.

En zo sta je dan op de luchthaven met een tasje OUT OF AFRICA.

Na wat formaliteiten ingestapt bij South African Airways  om de lucht in te gaan richting Londen en uiteindelijk Amsterdam.

Moe maar voldaan ....... om nooit te vergeten en veel geleerd voor de rest van je leven.
 

 

Meer reizen van Ton en Ria

  Ton

printversie

196-.03-03-07